Złotniki Lubańskie

Kościół wzniesiony został w 1685 roku po uzyskaniu zezwolenia elektora saskiego Jana Jerzego III. W 1694 roku podlegał luterańskiemu duchownemu ze Stankowic, a od ok. 1700 roku złotnickiemu duchownemu. Kościół to budowla jednonawowa, orientowana, z prezbiterium zakończonym  absydą. Nawa kryta dwuspadowym dachem. Od strony zachodniej znajduje się niewysoka kwadratowa wieża,  nakryta namiotowym daszkiem. Wystrój wnętrza pochodzi z lat odbudowy oraz drugiej połowy XX wieku. Pamiątki pierwotnego wyposażenia nie ocalały.

 Znana także pod nazwą Szubienica Stankowicka lub Czoszańska znajduje się na wzgórzu 348 m n.p.m. niedaleko Złotnik Lubańskich. Szubienica funkcjonowała już prawdopodobnie od I poł. XVI wieku, gdy ówczesny pan Czochy Hans von Nostitz uzyskał pozwolenie od Ferdynanda Habsburga do sprawowania sądownictwa w swoich dobrach. Podczas budowy ośrodka konferencyjno-wypoczynkowego „Złoty Sen” w latach 1971-1975, szubienica została przebudowana i otrzymała formę  „średniowiecznego zameczka” zwanego także „basztą”.

 Zapora Złotnicka

Zapora wybudowana została, podobnie jak Leśniańska, według projektu Curta Bachmanna. Zlokalizowano ją na 103 km od ujścia Kwisy, koło Złotnik Lubańskich, powyżej jeziora Leśniańskiego w przełomowym odcinku doliny. Budowa zapory rozpoczęła się w trudnych powojennych latach. Złotnicka zapora ma wysokość 36 m, z czego 27,5 m nad poziomem terenu. Długość korony wynosi 168 m. Szerokość korony to 5 m, w stopie ma  27 m